Δυο γιορτές στο τέλος του καλοκαιριού.

Από παιδί θυμάμαι να έχω συνδέσει δύο γιορτές με το τέλος του καλοκαιριού. Ξεκινώντας από την τελευταία, στις 29 Αυγούστου είναι του αϊ-Γιαννιού του Αποκεφαλιστή και Νηστευτή, όπως έλεγε η γιαγιά μου και γενικότερα ο λαός μας ή αν προτιμάτε την επίσημη εκδοχή, αυτή που αναγράφεται σε ημερολόγια και συναξάρια, γιορτάζεται Η Αποτομή της Τιμίας Κεφαλής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου. Μια γιορτή που μας θυμίζει την πικρή αλήθεια: στον κόσμο μας δεν επικρατεί δικαιοσύνη. Βέβαια, αποκεφαλιστής δεν μπορεί να ήταν ο άγιος, αφού τον αποκεφάλισαν και δεν αποκεφάλισε κανέναν. Θυμάμαι να το εξηγώ στη γιαγιά μου και εκείνη με τρομερή υπομονή να μου απαντάει: «ναι παιδάκι μου, του Αποκεφαλιστή, που του έκοψαν το κεφαλάκι του, τι λέω εγώ;». Έχω όμως και άλλες αναμνήσεις. Επειδή στις 29 Αυγούστου γιορτάζει η ενορία μου, θυμάμαι να πηγαίνουμε με τους γονείς μου στο πανηγύρι, που ήταν γεμάτο πάγκους με παιχνίδια, για να αποκτήσω το δωράκι μου, συνήθως καρτέλες με κουζινικά, σετ τσαγερού ή καφέ. Όσοι δεν προλάβατε αυτά τα παιχνίδια, όσο και να τα περιγράψω δεν θα τα καταλάβετε, αλλά μικρή σημασία έχει. Τώρα πια, σε μια αντιστροφή των ρόλων, θα πάω εγώ τη μαμά μου στο πανηγύρι και θα της αγοράσω κάποιο δωράκι.

Η δεύτερη γιορτή, από τις πιο αγαπημένες των Ελλήνων, είναι 2 μέρες πριν, στις 27 Αυγούστου, του αγίου Φανουρίου. Είμαι σίγουρη ότι σχεδόν όλοι μας έχουμε δει τις γιαγιάδες μας, τις μαμάδες μας, τις θείες μας να φτιάχνουν τη φανουρόπιτα. Αν και η γενικότερη αντίληψη θέλει τον άγιο να μας φανερώνει ό,τι έχουμε χάσει (και πάλι το δημιουργικό γλωσσικό αισθητήριο του λαού μας έκανε το θαύμα του: σύνδεσε το όνομα Φανούριος με το ρήμα «φανερώνω» ) , οι φανουρόπιτες γίνονται για να μας φανερώσει υγεία, φώτιση, γαμπρούς για τις θυγατέρες, δουλειά (ιδιαίτερα επίκαιρο). Ο συναγωνισμός για το ποια φανουρόπιτα είναι η καλύτερη, τα κρυφά βλέμματα αριστερά και δεξιά στην εκκλησία, όπου θα διαβαστούν οι φανουρόπιτες, μήπως η γειτόνισσα την έχει διακοσμήσει καλύτερα, το άγχος να πάρουμε κομμάτια από όσες περισσότερες φανουρόπιτες μπορούμε, αφού έχουν διαβαστεί, είναι μέρος αυτής της όμορφης παράδοσης. Ακόμη και τα ενδοοικογενειακά σχόλια «η δική μου φανουρόπιτα είναι καλύτερη ή της θείας Μ.; Μπα, δεν της έχει ψηθεί καλά», που με διάφορες παραλλαγές ακούγονται σχεδόν σε κάθε σπίτι, προσθέτουν στη χαρά της γιορτής . Και πραγματικά, καθώς οι γείτονες συγκεντρώνονται στους μεγάλους ναούς των ενοριών ή στα παρεκκλήσια, αυτό το μοίρασμα της φανουρόπιτας φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά. Πάνω από όλα, είναι το μοίρασμα της ελπίδας πίσω από αυτό το απλό αλλά νόστιμο γλύκισμα, την προσφορά του στους συνανθρώπους μας και την ευχή που δίνει ο ένας στον άλλο με χαμόγελο: «βοήθειά σας».

Όμορφες γιορτές μέσα στο λαμπρό Αύγουστο, λίγο πριν μας αφήσει το καλοκαίρι. Ανεξάρτητα από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του καθενός μας, δημιουργούν γλυκές αναμνήσεις, δέσιμο των σχέσεων και επικοινωνία με το συνάνθρωπό μας.

Σας αφήνω με τη συνταγή φανουρόπιτας της μαμάς μου:

Υλικά:

500 γρ. αλεύρι

1 ποτήρι ζάχαρη

σταφίδες μαύρες και ξανθές

ψιλοκομμένα καρύδια

1 κοφτό κουταλάκι του γλυκού κανέλα,

1/4 κουταλιού του γλυκού τριμμένο γαρύφαλο,

1 ποτήρι χυμό πορτοκαλιού

1 ποτήρι λάδι

2 κουταλάκια του γλυκού πέικιν πάουντερ

Εκτέλεση:

Κοσκινίζουμε το αλεύρι, κάνουμε μια μικρή λακουβίτσα στη μέση, ρίχνουμε και αναμειγνύουμε τα υπόλοιπα υλικά. Έχουμε λαδώσει ένα ταψάκι, βάζουμε την πίτα μας και κατευθείαν στον προθερμασμένο φούρνο, για να μην κάτσει το μείγμα. Την ψήνουμε στους 180οC, περίπου για 60΄λεπτά.

Advertisements

Οι σκέψεις σας

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s