Με αφορμή μια παράσταση…

Έχω πολύ καιρό να γράψω στο μπλογκ μου, τόσο για προσωπικούς λόγους, καθώς δεν έχω πολύ ελεύθερο χρόνο, όσο και επειδή δεν έβρισκα κάποιο θέμα να με εμπνεύσει αρκετά. Κυρίως για το δεύτερο, θα έλεγα.

Χθες όμως, παρακαλούθησα τη μουσική θεατρική παράσταση «Ποιος τη ζωή μου…«, η οποία αφηγείται τη ζωή του Μίκη Θεοδωράκη, την συνδέει με τα τραγούδια και τη μουσική του και παρουσιάζει σαν τρέιλερ κινηματογραφικής ταινίας τα γεγονότα της ιστορίας μας από τη Μικρασιατική Καταστροφή μέχρι και την τραγωδία της Κύπρου, όπου και κλείνει η παράσταση. Θρυλικά ονόματα είτε ενσαρκώθηκαν στη σκηνή, όπως ο Οδυσσέας Ελύτης και ο Γιώργος Σεφέρης είτε αναφέρθηκαν ενταγμένα μέσα στο ιστορικό και καλλιτεχνικό πλαίσιο, όπως ο Γιάννης Ρίτσος, Μάνος Κατράκης, ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, ο Μανώλης Χιώτης, η Μαρία Φαραντούρη. Ακροθιγώς να αναφέρω ότι οι ηθοποιοί και οι τραγουδιστές ήταν όλοι τους εξαιρετικοί, η δραματουργία αδύναμη.

Σκοπός μου όμως δεν είναι να γράψω μια κριτική για την παράσταση. Άλλωστε, έχουν γράψει πολύ πιο αρμόδιοι από μένα. Αυτό που θέλω να προσπαθήσω να μεταδώσω είναι ο συναισθηματικός αντίκτυπος, που μου άφησαν αυτά τα τραγούδια και δεν είναι κάτι εύκολο.  Μερικά μόνο από αυτά που ακούστηκαν (τα γράφω σε τυχαία σειρά) είναι: Θα σημάνουν οι καμπάνες, Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ, Της αγάπης αίματα, Μαργαρίτα Μαγιοπούλα, Βρέχει στη φτωχογειτονιάΗ Μυρτιά, η Δραπετσώνα, Κάποτε θα ‘ρθουν (και έχω αναφέρει πραγματικά ελάχιστα).

Δεν είχα την ευτυχία να ξανακούσω σε συναυλία αυτά τα θρυλικά τραγούδια, που για τη δημιουργία τους συνεργάστηκαν οι μεγαλύτερες προσωπικότητες του σύγχρονου πολιτισμού μας. Σε μια συναυλία μπορείς να βιώσεις το πάθος των δημιουργών, των τραγουδιστών και του κοινού να ενώνονται. Και το πάθος αυτό πολλαπλασιάζεται, όταν τα τραγούδια-ποιήματα έχουν να πουν κάτι σημαντικό και σπουδαίο στον καθέναν, που τα ακούει. Αυτό ήταν ολοφάνερο εχθές, στο κατάμεστο Badminton. Με κίνδυνο η ανάρτιση αυτή να παραπέμπει σε μελό κείμενο (και αισθάνομαι ακόμη πιο άβολα, γιατί αρκετοί από όσοι το διαβάσουν, με γνωρίζουν προσωπικά) ομολογώ ότι πρώτη φορά σε μια μουσική παράσταση (δεν ήταν συναυλία), δάκρυσα και κατά καιρούς το σώμα μου ανατρίχιαζε.

Ένα ταιράστιο πλήθος (η χωριτικότητα του Badminton είναι περίπου 2.500 άτομα) τραγουδούσαν στίχους κορυφαίων ποιητών μας, δύο βραβευμένων με Νόμπελ, ντυμένους με τους ήχους του μπουζουκιού: μια ασύλληπτη καινοτομία του συνθέτη, που είχε γνωρίσει μεγάλες αντιδράσεις στην εποχή του (ακόμη και ο Ρίτσος είχε ενστάσεις, όταν ο Θεοδωράκης του παρουσίασε το μελοποιημένο Επιτάφιο). Με αυτόν τον τρόπο,  η μεγάλη ποίηση γνωρίστηκε από τον απλό λαό, για τον οποίο γράφτηκε. Η χθεσινή βραδιά όμως, με την τόσο έντονη συναισθηματική φόρτιση, επιβεβαίωσε για μια ακόμη φορά την άποψή μου: η Τέχνη και ο Πολιτισμός δίνουν ελπίδα και λειτουργούν ως σκαπανείς του μέλλοντος σε περιόδους βαθύτατης κρίσης. Μας διδάσκουν το παρελθόν μας, ενισχύουν την αυτοπεποίθησή μας και σφυρηλατούν τους δεσμούς μας ως έθνος, με τρόπο υγιή που είναι τόσο απαραίτητος στην εποχή μας και μας κατευθύνουν στο μέλλον, έστω και μέσα από μια δύσκολη πορεία.

Δεν τρέφω αυταπάτες ότι ένα ποσοστό από τους 2.500 θεατές, ελπίζω όχι σημαντικό, τραγουδούσε με πάθος »σώπα όπου να ναι θα σημάνουν οι καμπάνες» και »τι ωραία που είναι η αγάπη μου…», αλλά έχει τέτοια τρικυμία εν κρανίω, που ψηφίζει Χρυσή Αυγή ή υποστηρίζει »με τη χούντα ο κόσμος περνούσε καλύτερα». Από τη στιγμή όμως που η ποίηση τους άγγιξε και τους ωθούσε να τραγουδήσουν και μάλιστα υπήρχαν νέοι άνθρωποι στο ακροατήριο, τότε υπάρχει ελπίδα.

Υ.Γ.1 Την παράσταση παρακολούθησε και ο Μίκης Θεοδωράκης συνοδευόμενος από την κ. Μαρία Φαραντούρη. Ο κόσμος τον αποθέωσε.

Υ.Γ.2 Έγραψα ότι ελπίζω σε ένα καλύτερο μέλλον, αλλά δεν αυταπατάμαι ότι θα συμβεί από τη μια στιγμή στην άλλη: φεύγοντας, κάποιοι από τους θεατές που λίγο πριν τραγουδούσαν Ρίτσο, Ελύτη, Γκάτσο, άφησαν τα σκουπίδια τους (νάτσος, πατατάκια και τα συναφή) κάτω από τα καθίσματά τους, για να τα μαζέψουν οι υπάλληλοι του Badminton.

Advertisements

Οι σκέψεις σας

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s